กูเกลียดการถูกบังคับที่สุด!!!

ถุยๆๆๆๆๆๆๆ

เกลียดมากมาก เกลียดมากยิ่งกว่าอะไร ทำไมกูต้อมานั่งทนด้วยวะ!
แค่กูไปทำงาน แค่ทำงาน ไม่ได้ทำตอนกลางคืน ทำตอนกลางวัน งานง่านแสนง่าย แค่นั้น
ไม่มีเหตุผล
หรือไม่อยากบอกเพราะรู้ว่ามันงี่เง่า

ห่วงเหรอ? เกลียดคำนี้มากจากที่ไม่เคยเกลียด เมื่อก่อนก็แค่อึกอัดจากคำนี้
แต่นอนนี้ เกลียดมันเข้าใส้ อย่ามาพูดว่าเพราะห่วง
เพราะนั่น เพราะนี่

ที่ไม่ให้ทำ เพราะห่วงแน่เหรอ?


หรือเพราะกลัวว่าจะหนีไป กลัวถูกทิ้ง???


มันน่าหัวเราะ หัวเราะออกมาให้ดัง ด้วยความน่า ... จะอะไรก็ช่าง แต่มันน่าหัวเราะจริงๆ



การออกไปอยู่ข้างนอก มันรทำให้มองเห็นบ้านดีขึ้น และห่วงหาอาธร แต่พอมาอยู่แล้ว มันไม่ใช่
กูเกลียดการล้อคำกูที่สุด!!!!

เออ ใช่! มันไม่ใช่ มันไม่ใช่ มันไม่ใช่ ใช่ มันไม่ใช่



แล้วไง ถ้าให้ไปอยู่ในที่ๆที่มีแต่การบังคับ แล้ว พร่ำบอกว่า
ที่ห้ามเพราะห่วง
เพราะรักเลยห้าม รู้อะไรมั้ย
ขอไม่มีใคร ขออยู่คนเดียว ไม่ต้องมีใครห่วงเสียยังจะดีกว่า
มันอาจจะดูเหงามากมาก แต่ในความคิด มันก็ไม่อึกอัดจนไม่มีที่หายใจแบบนี้


ฉันขอเลือก แบบนั้นว่ะ!!!!!!!

กูเวอร์รี่ เกิดมาไม่เคยคิดว่ากูจะมานั่งเครียดเรื่องมหาลัยจะเรียนที่ไหนก็ได้ แต่ที่จริงไม่ใช่ มาถามอยู่ได้ว่าอยากเรียนอะไรตอบไปคร้งนึงไม่พอใจ มาถามซ้ำ ไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าเกลียดการพูดจาซ้ำซาก ไม่รู้เลยดิ่ ไม่รู้รึไม่สนใจ
กูติดเพื่อน ยอมรับในความน่าสมเพชของตัวเองตอนนี้ แต่ก็ไม่อยากจะทำเท่าไหร่หรอกเพื่อนก็มีน้อย ไม่ใช่คนรักครอบครัว รักเพื่อนมากกว่า บอกคำนี้ไปตรงๆ รับได้มั้ยล่ะ? รับไม่ได้ จะฟังทำไมรู้ว่าเสียใจแน่ถ้าได้ฟัง แล้วจะเค้นให้พูดทำไม
คนเรามันโรคจิต รู้ว่าถ้าได้ยินแล้วจะเสียใจ ก็ยังอยากจขะรู้ อย่าหลอกตัวเองว่ามันอาจจะพูโอนอื่น สิ่งแรกที่แว่บมาในสมองนั่นน่ะ คือความจริงที่แกรู้ แต่กลไกทางธรรมชขาติที่มีเอาไว้ป้องกันตัวจากจิตใต้สำนึกคนมันดีเกินไปทุกวันนี้ เลยเจอแต่คนหลอกตัวเองพอกูไม่หลอก ก็ด่า กูไม่สนใจก็ด่า ด่ามาตรงๆไม่เคยแคร์ แต่มากระทบกระเทียบ ขอเถอะ คนน่ะ ไม่ใช่พลาสติกทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ อย่าให้บ้าขึ้นมาก็แล้วกัน
อย่ามาบอกว่าเลี้ยงดูดีด้วยความรักขนาดนี้พูดจาแบบนี้ ไม่รู้หรอกว่ากูอยากถูกเลี้ยงดูด้วยเงินทองขนาดไหน