กูเกลียดการถูกบังคับที่สุด!!!

ถุยๆๆๆๆๆๆๆ

เกลียดมากมาก เกลียดมากยิ่งกว่าอะไร ทำไมกูต้อมานั่งทนด้วยวะ!
แค่กูไปทำงาน แค่ทำงาน ไม่ได้ทำตอนกลางคืน ทำตอนกลางวัน งานง่านแสนง่าย แค่นั้น
ไม่มีเหตุผล
หรือไม่อยากบอกเพราะรู้ว่ามันงี่เง่า

ห่วงเหรอ? เกลียดคำนี้มากจากที่ไม่เคยเกลียด เมื่อก่อนก็แค่อึกอัดจากคำนี้
แต่นอนนี้ เกลียดมันเข้าใส้ อย่ามาพูดว่าเพราะห่วง
เพราะนั่น เพราะนี่

ที่ไม่ให้ทำ เพราะห่วงแน่เหรอ?


หรือเพราะกลัวว่าจะหนีไป กลัวถูกทิ้ง???


มันน่าหัวเราะ หัวเราะออกมาให้ดัง ด้วยความน่า ... จะอะไรก็ช่าง แต่มันน่าหัวเราะจริงๆ



การออกไปอยู่ข้างนอก มันรทำให้มองเห็นบ้านดีขึ้น และห่วงหาอาธร แต่พอมาอยู่แล้ว มันไม่ใช่
กูเกลียดการล้อคำกูที่สุด!!!!

เออ ใช่! มันไม่ใช่ มันไม่ใช่ มันไม่ใช่ ใช่ มันไม่ใช่



แล้วไง ถ้าให้ไปอยู่ในที่ๆที่มีแต่การบังคับ แล้ว พร่ำบอกว่า
ที่ห้ามเพราะห่วง
เพราะรักเลยห้าม รู้อะไรมั้ย
ขอไม่มีใคร ขออยู่คนเดียว ไม่ต้องมีใครห่วงเสียยังจะดีกว่า
มันอาจจะดูเหงามากมาก แต่ในความคิด มันก็ไม่อึกอัดจนไม่มีที่หายใจแบบนี้


ฉันขอเลือก แบบนั้นว่ะ!!!!!!!