กูเวอร์รี่ เกิดมาไม่เคยคิดว่ากูจะมานั่งเครียดเรื่องมหาลัยจะเรียนที่ไหนก็ได้ แต่ที่จริงไม่ใช่ มาถามอยู่ได้ว่าอยากเรียนอะไรตอบไปคร้งนึงไม่พอใจ มาถามซ้ำ ไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าเกลียดการพูดจาซ้ำซาก ไม่รู้เลยดิ่ ไม่รู้รึไม่สนใจ
กูติดเพื่อน ยอมรับในความน่าสมเพชของตัวเองตอนนี้ แต่ก็ไม่อยากจะทำเท่าไหร่หรอกเพื่อนก็มีน้อย ไม่ใช่คนรักครอบครัว รักเพื่อนมากกว่า บอกคำนี้ไปตรงๆ รับได้มั้ยล่ะ? รับไม่ได้ จะฟังทำไมรู้ว่าเสียใจแน่ถ้าได้ฟัง แล้วจะเค้นให้พูดทำไม
คนเรามันโรคจิต รู้ว่าถ้าได้ยินแล้วจะเสียใจ ก็ยังอยากจขะรู้ อย่าหลอกตัวเองว่ามันอาจจะพูโอนอื่น สิ่งแรกที่แว่บมาในสมองนั่นน่ะ คือความจริงที่แกรู้ แต่กลไกทางธรรมชขาติที่มีเอาไว้ป้องกันตัวจากจิตใต้สำนึกคนมันดีเกินไปทุกวันนี้ เลยเจอแต่คนหลอกตัวเองพอกูไม่หลอก ก็ด่า กูไม่สนใจก็ด่า ด่ามาตรงๆไม่เคยแคร์ แต่มากระทบกระเทียบ ขอเถอะ คนน่ะ ไม่ใช่พลาสติกทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ อย่าให้บ้าขึ้นมาก็แล้วกัน
อย่ามาบอกว่าเลี้ยงดูดีด้วยความรักขนาดนี้พูดจาแบบนี้ ไม่รู้หรอกว่ากูอยากถูกเลี้ยงดูด้วยเงินทองขนาดไหน