มิดเทอม วันแรก= ="

วันแรก หลักการตลาด.... จะตายแหล่ว ปวดหัวโครตตต

เกิดมาไม่เคยเลยที่จะอ่านอิหนังสือที่เรียกว่า "หนังสือเรียน" ขนาดจะเอนท์จะซิ่วยังไม่แตะ...
มาอยู่ม. เพิ่งเคยมีประสบการ์ณครั้งแรก กรี๊ดเลยทีเดียว... มึนหัวแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เหอ เหอ เหอ....

เอาวะ สู้ๆ ขนาดตายูมัยยังรักเรียนทั้งที่งานกองท่วมหัว นับประสาอะไรกะเด็กเฟรชชีว่างงานวะ โอ้!!! ไฟท์โตะ!


พรุ่งนี้ สอบ บัญชี ... อิเฮจะบ้าแล้ววววว

.
.
.
.
.
.
.
.



กลับไปนั่งฝึกทำงบ... อุเอะช่งยล่วยยยย TOT.......

ก็แค่เรื่องแย่ๆเรื่องหนึ่งในชีวิต อย่าไปแคร์

....
ณ วันเสาร์ที่ 19 เดือน7

โดนผิดนัด ดดยที่ลางสังหรณ์มันบอก แต่ที่เกินการคาดเดาคือ พี่นกกลับบ้านที่ต่างจังหวัด

โอ้ววว จอนนี่!! แล้วงี้อีเฮจะหาใครเป็นที่พึ่ง เอเห็นพี่เป็นคนที่เฮพึ่งได้มากที่สุด

(เฮขอโทษพี่มา ร ที่นี้ด้วย ที่เห็นพี่เป็นแบบนี้ เฮเห็นก่ตัวชะมัด!! จะไม่ทำอีกแล้ว!!)
......
ณ เวลา 7.30 P.M. ของวันที่เสาร์19 กรกฎาคม เฮได้บอกกับตัวเองอย่างหนักแน่นแล้วว่า...

เมื่อเฮโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ เฮจะไม่ทำตัวเป็นพวกโลกแคบ เด็ดขาด!!!

ที่เขียนแบบนี้ ไม่ได้โกรธเลย เฮแค่ ไม่เข้าใจความคิดของพวกเค้า เฮไม่เข้าใจมากๆ...

ตอนนั้น หกโมงครึ่ง เออ มันเย็นแล้ว เฮเข้าใจคุณในเรื่องความไม่ไว้วางใจในตัวของมนุษย์คนอื่น ซึ่งคุณไม่รู้จัก และเฮคงมีท่าทางเหมือนเด็กใจแตกมากซินะในสายตาพวกเค้า เฮเลยโดน ไม่ได้รับความไว้วางใจจาก ท่านผู้ปกครองของน้องที่เฮรู้จัก เฮรู้สึกแย่นิดๆ ... เออ ไม่ให้เราค้าง เราก็ไม่ง้อคุณ เฮก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเออ คงจะมีปัญหาแน่ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดอย่างที่เฮคาด(ทำไมน้า~ เวลาเฮคาดถึงเรื่องดีๆ ที่จะเกิด ทำไมมันไม่โป๊ะเช๊ะแบบเรื่องแย่ๆพวกนี้มั่งน้า~พับผ่าสิ...)

แต่ที่เฮเฟลมากๆคือ คุณไร้น้ำใจมาก แค่ฟังเรื่องคุณจากปากน้องเค้า เราก็ไม่เข้าใจความคิดคุณมากพออยู่แล้ว นี่มันยิ่งเสียกว่ารู้ซึ้งถึงทรวงเสียอีก...

ฝนตก ฟ้ามืด ลูกคุณออกมาส่งเฮได้แค่เพียงปากทางหมู่บ้าน เราไม่ว่าคุณซักแอะ แต่ขอบอกเลยว่า เฮหวั่นไหวนะ... เฮรู้สึก ขอสารภาพตามตรง เฮขี้ป็อดกว่าที่ตัวเองคิดไว้มาก ให้ตายเหอะ!

กลัว ฝนก็ตกลงมายังกะโกรธแค้นเฮมาล้านปีแสง ตกเป็นระลอกๆ โอ้~ สวรรค์ นี่คือคสามผิดที่เฮชอบโกหกซินะ แต่เฮไม่ขอโทษหรอกนะ .... เฮจะแค่รับรู้ไว้
เฮไม่รู้จักที่ทาง เกิดมาเคยไปซะที่ไหน แถวนั้น่ะ มันไกลมาก ถ้าเป็นตอนเช้า เฮจะไม่ว่าเลย นี่มันเริ่มมืดแล้ว แถมฝนตกหนัก เอเปียกซะยิ่งหว่าหมา แถมหนังสือการตลาดเปียก จะไม่ปี๊ดเลยถ้าสหนังสือไม่เปียก ขอบอก ไม่มีการแสดงความห่วงใยต่อคนและคน สู่กัน... ไม่มีซักกระผีกลิ้นที่จะ เอ่ยถามว่า กลับแล้วเหรอ หรือ เอาถุงมั้ย ถึงคุณจะไม่ไห้เฮอยู่ก็เหอะ แต่นี่มันคือการไม่รับรู้ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น นอกจากการสนทนาอย่างไม่เห็นหัวเฮผ่านลูกคุณ เฮเกิดมาไม่เคยเจอ พวกมารยาททรามน่ะ เจอบ้าง เป็นบางที แต่ส่วนมากเค้าจะเป็นเรื่องมารยาททั่วไป เช่น ค้นของคนอื่นโดยไม่ได้รับอณุญาตบ้าง คุยข้ามหัว โกงเฮ อันนี้เฮไม่ถือติกใจมาก เพราะมันคือสันดานที่ถูกปลูกฝังมากับทางการเลี้ยงดู แต่นี่เฮอเมซซิ่งอยุ่เป็นอย่างมาก
1. ไม่เห็นหัวแขกของลูกที่มายืนอยู่หน้าบ้านคุณ(ขอโทษนะคะ เท่าที่เฮเคยปฏิบัติ และถูกปฏิบัติ และเรียนรู้มา ไม่ว่าแขกคนนั้นจะอายุน้อยกว่าคุณซักเท่าตัว หรือ รุ่นเด็กอายุ10ขวบ ก็สวมควรที่จะให้ เกรียติ์ เค้าบ้าง ตามสมควร)
2. แล้งน้ำใจอย่างยิ่ง -แต่อันนี้เฮแค่หงุดหงิดเท่านั้น ไม่ติดใจอะไรมาก
3. งี่เง่า (อันนี้เฮสรุปข้อแย่ทั้งหงายมาลงสรุปแล้ว รวมๆแล้วเรียกว่างี่เง่า แถมผู้ใหญ่อายุ30ปลายๆ-40ต้นๆน่ะ เวลางี่เง่า แล้วมันน่าเอาปืนมายิงทิ้งเสียนี่กระไร)

เพราะฉะนั้น.... หนึ่งในข้อคิดของชีวิตในปรสบการณ์ที่แย่มากๆของเฮในวันนั้นคือ
1. คบเด็กมันมั่นใจอะไรไม่ได้
2. จงหมั่นตรวจเชค สำรวจความพร้อมของตนก่อนที่จะออกเดินทาง
3. โตไป จงยึดถือและจำไว้ว่า นี่คือ คนหนึ่งจำพวกที่ไม่สมควรกระทำตัวตามแม้ เหตุการณ์นั้นจะบังคับยังไงก็ตาม

-------------------------

แต่วันนั้น เรื่องดีๆของเฮก็เกิด

เฮได้รู้เส้นทางการเดินรถสายใหม่
เฮได้รู้ว่าโลกนี้ ผู้ใหญ่ที่ดีมีน้ำใจ ยังคงมีอยู่ในโลก และเค้าไม่จำเป็นจะต้อง ทำงานดีๆ หรือแต่งวตัวดีๆ หรือมีเครื่องมือสื่อสารราคาแพงมาไว้ใช้
แค่พื้นฐานของเค้า รู้จักคำว่า น้ำใจระหว่างเพื่อมนุษย์ในส่วนพื้นฐานที่สังคมพึงมี ก็เท่านั้น

ขอบคุณคุณป้าคนที่บอกเส้นทางการเดินทางกลับบ้านให้กับเฮ และออกเสียงแทนเฮกับการเฉ่งกระเป๋ารถเมลล์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ (โค้ง)

.....

รักบ้านมากกว่าที่เคยรัก

คิดถึงคำพูด คำสั่งสอนของปู่มากกว่าที่เคยคิด... ขอบคุณ ทุกอยางเลย ที่ทำให้เฮเกิดมาเป็นหลานปู่น่ะ เฮรู้สึกเป็นกำไรชีวิตชะมัด ที่เกิดมาเป็นหลานปู่ ปู่เป็นคนที่เฮเห็นเป็นแบบอย่าง เฮจะพยายามทำตัให้ได้อย่างปู่ ภูมิใจที่เกิดเป็นหลานปู่มาก!!

เครียด...

เครียดว่ะ เครียดมากๆ... ไม่รู้ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น...

อะไรๆก็ดูขวางหูขวางตาไปซะหมด ทำไมวะ? เป็นห่าไรวะห๊ะ? ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาทั้งที่มันไม่มีนี่สนุกมากมั้ยห๊ะ!?
ตอนนี้ที่งนั่งอยู่ในห้องBICก็เกิดอาการปวดหัวอ่อนที่ขมับข้างขวา แล้วเกิดอารมณ์ หงุดหงิดรำคาญเสียงคุยห่าเหวกับคนรอบข้าง แม่ง อยากมีคอมว่ะ อยากแบกคอมมาเอง แต่แม่งที่หอที่ม.แม่งก็ไวเลสยังใช้ไม่ได้ แล้วแสลนมากระแดะบอกว่าใช้ได้ แถวบ้านเรียกตอแหลหน้าด้านๆ โทรศัพท์ก็ดันลืมไวที่บ้านพี่นก โอ๊ยทำไมกูมันงี่เง่าแบบนี้วะ โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปวดหัว หงุดหงิด น้ำหนักขึ้น เรียนไม่รู้เรื่อง ติดต่อใครไม่ได้ เงินหมด!! เหี้ยจริงเลยกู สัด!!

เชี่ย อยากกลับบ้าน เน็ตที่นี่แม่งก้ห่วยแตก มหาห่วย เดี๋ยวหลุดๆ เดี๋ยวเออร์เรอร์ เดี๋ยวเออร์เรอร์ พ่อบึ้มเรอะสัด!

กุจะโดด เอฟก็ช่างแม่ง กูอยากกลับบ้านน จะไปหาพี่นก แล้วจะกลับบ้านเลย กูไม่ไหวแล้วเว้ยยยยยยยย

จะสอบแล้วก็ช่างมัน! โอ๊ยยย ปวดประสาทว่ะ ปวดมากๆ ทำไมๆ อะไรๆ ก็มีแต่เรื่องยุ่งยาก มันน่าเบื่อเกินไปจนกูเครียดแล้วนะ อะไรๆก็น่าเบื่อ อะไรๆก้ไม่ได้อย่างใจ

อยากโทรหาปู่อ้ะ จะโทรไปบอหว่าเดี๋ยวจะกลับบ้านแล้ว มไต่งอเป็นห่วง โอ๊ย ทำไมกูต้องลืมเอาโทรศัพท์มาด้วย ทำไมกูถึงต้องใช้เงินไม่คำนวณ อย่าว่าแต่4สูบเลย แค่จะมีชีวิตให้อยู่รอดยังยากเลยมึงน่ะ ไอแล้วนะ ไม่เอา

.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.




ต้องอยู่ให้ได้สิวะ สู้สิวะ เกิดเป็นคน ต้องสู้ว่ะ อย่ามาทำตัวสำออยน่าสมเพชแบบนี้นะ!!


อย่ายอมแพ้นะ นายน่ะ เอาแต่ใจตัว สบายจนเคยชิน ต้องรู้ไว้ซะมั่ง ว่าต้องเชิญแบบนี้ต่อไปน่ะ สู้เค้านะ!! สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

งอนกระแส ฮึ!

ช่วงนี้ดั่งโดนหลอกหลอน ไปไหน ไปไหนก็เจอ ตอนแรกมันก็มาแค่กระแสซีรียซ์ ต่อมาก็บอยแบนด์ ที่ขยันขนธีมกันมา เป็นแบบ เหมาแพคเกต กลางวันถูก กลางคืนแพงกันเลย ต่อมาก็มาโฆษณา ฮึ!!!


หลอนนะเว้ยย!! ไม่ใช่ไม่หลอน แมร่ง ตอนเจอครั้งแรกในโฆษณาตัวแรกก็..ไอ้หร่าเนี่ยนะ หน้าเห่ยฟ่ะ! ต่อมามันเล่นล่อทั้งวง เห็นก็... เฮือก!!! .... มรึงจะมาหลอนอะไรกูนักหนา~ แสร๊ดดดดดด


แล้วมาที่ม. หร่า ไปไหนๆ ก็เจอ นี่ขนาดไม่สนหร่าไรนอกจากเรียนนะ เจือกตามาหลิอก(ขณะพิมพ์อยู่มันก็มีคนเอามานั่งดู รู้สึกจะเป็นรายการ เชอะ!!

อย่าให้ถึงคราวเฮมั่งก็แล้วกันนะเมิ๊งงงงง


ฮึ!

รีพอร์ต อเบาท์ มายไลฟ์~(ทำไมไม่เขียนอังกฤษฟะ -*-?)

วันที่สองของการเข้าร่วมกิจกรรมชมรม วันนี้ออกแนวเซ้งเป็ดเล้กน้อย แสรดดด เข้าไปได้ไม่ทันถึงชม. แมร่งเลิกซะงั้น หอก ดีนะ ที่ยังได้ท่าขามาอีก0.01ของที่เฮคิดว่าจะได้

นะ เอาไรมากกะพวกนี้ เหมือนเดิมไม่มีผิด เข้ามาไม่ว่าสจะเป็นยูโด ชุมนุมที่โรงเรียน ชุมนุมนอกโรงเรียน เป็นแบบนี้ตลอด พอคนไม่เยอะก้ไม่สอน ไม่เต้น ไม่เรียน เลิก.. เมื่อไหร่ประเทศเราจะเลิกมีพวหแบบนี้ซักที เซ็งฟ่ะ บอกตรงๆ

แต่ช่างหัมันเหอะ ปล่อยเค้าไป ใครจะทำอะไร ก็ผล่อยเค้าไป ที่เรมาเข้า ชมรมนี้เพราะจะเอาพื้นฐานการเต้นนี่หว่า คนอื่นช่างมัน ขอกูเต้นได้เป็นพอ! โอ้ส!!

แต่วันนี้กเหนุกดี... เดินเล่นรอบม.กะไอ้เงาะ เออเว้ย หลังจากที่อยู่ม.เดียวกะมันมานาน หอก็ห่างกันแค่ไม่เกินสามร้อยเมตร แต่กว่าจะเห็นหัวมันได้ เป็นชาติ แถมมือถือก็เจือกลืมไว้บ้านพี่นกอีกไง เหอ เหอ เอากะกูเซ่ะ เฮ้อ~-*-"

แต่วันนี้ก็สนุกนะ ไม่ใช่ไม่สนุก ตื่นมาแต่เช้า เช้านะเช้า 7-8โมงนี่แหละ เช้าแล้ว ปกตินี่มีนอนกลิ้งต่อ เหอ เหอ ม่ายดี ม้ายดี๊~
ลงไปกินข้าวเช้า อืมม... มีรีแอคชั่นดั่งคาด จะอ๊อก ชิสิ...-*- แต่ช่างมัน เพราะจะทำไปเรื่อยๆให้มันชิน
จากนั้นก็อืม ไปซื้อ แฟ้บกะแวนิช พ่วงด้วย ช็อกดกแบตเครือ กลิกโกะ กะ ซาลาเปา ส้มกะสตอเบอร์รี่อย่างละลุก นั่งลเลียดพร้อมชามะนาวเย็นเตจี๊ยบในมือ นั่งเหม่อมองดูสายฝน ที่ทำให้หงุดหงิดเล้กน้อย แต่ไม่มากเท่าไหร่ วันนี้มันชิลๆจริงเว้ยเฮ้ย!

แล้วก็เกิดอาการม้าลง เหอ เหอ กลับห้องมา ซักรองเท้า ซักผ้าที่หมักไว้(ต้องซักเพราะใส่ซ้ำจนมันใสไม่ได้อีกแล้ว-..-") ต่อมาก้เอาลงไปอบ ไม่แห้งด้วย ฮ่วยเสียดายตังชิ ตั้งสามสิบบบาท เช้อะ! แล้วก็ขึ้นมา เก็บกวาดโต๊ะ เสร้จแล้วก็กวาดห้อง อาบน้ำ มากวาดอีกที เพราะเมท รีดผมอยุ่ แล้วก็ถู เสร็จแล้วก็เอาของมากองล้มตัวลงนอนทำใจ ก่อนจะลุกขึ้นมาตัดสินใจทำการบ้าน... โอ บัน๙ี ยากจริงหนอ~ ลงมาโทรเรียกอิเงาะ เอาตังคืนมันไปสามร้อยที่เคยยืมไป... เพาะมันใช้ตังที่เตี่ยมันให้มาหมดแล้ว แสรด สมเป็นเพื่อนกุจริงเลยนะเมิงเนี่ย~

ทำไป ปุ๊ปๆ คุยไป ปุ๊ปๆ เออ เข้าแก็บแระ(แต่มันยังไม่เสร็จ-*-") ไปแด๊กข้าวกะมัน ไม่หิว แต่อยบู่กะมันนานๆ เฮ้อ ทำไมเรามันขี้เหงาได้รน่าสมเพชแบบนี้น้า~
กินเสร็จ ก็เดินตามมันไป มันว่าจะไปดูน้องหรีด เออ กุไปด้วยยย ไปถึง ไม่มีแม้แต่เงาหัว สรุป น้องเค้าเลื่อนเวลา เหอ เหอ คุณรุ่นพี่ เดินรอบม. เก้อ ...

เฮ้อ สรุป วันนี้ ชิลๆมาก ดั่งสายฝนที่มันบรรจงปรอยมาเกือบทั้งวัน ผ้าเฮเลยอับชื้น เหอ เหอ - -"

แต่ก้นะ มีความสุขดี ...


สรุป อืม... จบวันนี้ด้วย 1.ตัวเหม็น2. เมืท่อยตัว3.มีความสุขดี(แบบเรื่อยๆ)

ปล. คิดถึงแอร์อ้ะ แต่ยังไปแถวบ้านแอร์ไม่ได้ แหลกะอิโรจน์ไว้ว่า น้ำหนักเหลือ 60 ปากหนอปาก ...-*- เออ พยายามอยู่เว้ยยย สู้!!

แอร์จ๋า~ จะไปหาพร้อมการแต่งตัวของเด็กโคฟนะ ด้วบส์~

จบ...

B-Boy... มันเหนื่อยจริงนะ...

วันนี้เป็นวันแรกที่เฮได้เข้าชมรมของมหาลัย
.
.
.
.
.
.
.
.


บี-บอย (B-Boy Dance)... เป็นชมรมที่สองที่เฮสมัคร ชมรมแรกเป็นดนตรีสากล ...

สารภาพเลย ตอนแรกนึกว่า อิ บี-บอยนี่ เสต็ป โยกซ้ายขวา ก้าวขวา สลับไปมานี่มันคงง่ายๆ เบๆ พอมาเอาเข้าจริง... เล่นเอาปาดเหงื่อไปหลายลิตร... ชิหาย เฮกระโดดไม่ขึ้น...

คือ ท่าที่เค้าสอนมันเป็นท่าพื้นฐานที่ก้าวขาไขว้ไปมา พอเฮเต้นโยก ไป-มา ซ้าย-ขวา คนที่มาสอนก็ว่า.. เฮ้ย โดดด้วยดิ่ อย่าให้ขาตาย... เอ้า อิเฮก็กระโดด... ปุ... ปุ... - -" มันไม่ขึ้น...
เอ้า เอาใหม่วะ ปุ...ปุ... ม่ายขึ้น... =[]="

หร่า ยากแสรด ก็เลยดูเค้าเต้นแปปนึง เอ้า 1..2..3..4 5..6..7..8 โอเค จับจังหวะได้แระ ตอนแรก ขามันยังไม่ยอมขึ้น... ไปๆมาๆ เริ่มขยับ... มันยกขึ้นจากพื้นแล้ว หนึ่งมิล... โอ้วว กำลังใจมา... โดดต่อๆ... มันได้แล้วเว้ยย ได้แล้ววว

และในที่สุด เฮก็จับจุดได้ โอยย มันส์... เค้าก็เปิดเพลงคลอไป พี่เค้าก็เต้นไปด้วย แต่ออกแนว เทพ อิเฮล่ะ เด๊าะแด๊ะ....-*-" เอาวะ... กรูเพิ่งเริ่มเฟ้ย!!!

แล้วก็โยกต่อ เอ้า 1..2..3..4 5..6..7..8 .... ... ....

จนกระทั่ง มีพี่อีกคนมายืนดูข้างหลัง...

"อ้าว ก็พอได้แล้วนี่ครับ" .... โอ้ยย อิเฮหยุดเต้น หันไปมองพี่เค้าแบบไม่เชื่อหู นี่กูฟังไม่ผิดใช่แมะ??
"เอ๋?? คะ??" ทวนคำถาม
"ก็ได้แล้วนี่ครับ ไหนลองเต้นดูใหม่อีกทีดิ้" หน้าอิเฮบานอยู่แล้ว เลยไม่อยากยิ้ม เพียงแค่พยักหน้ารับคำหงึกหงักแล้วเต้นต่อ แต่ในใจ -เยสสส!!! กรูทำได้แล้นน เสต็ปเรียวเฮอยู่ไม่ไกลจากฝันกรูแล้วทีนี้ สู้เฟ้ย!!!-

แล้วก็โยกไป-มา ต่อ...

ที่จริง บี-บอย มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ เพียงแต่ร่างกายที่ไม่เคยออกกำลังกายเลยมา1ปี+อีกหลายเดือน มันทำให้ ขาที่เคย พริ้วติดส์ๆ เกิดอาการ ไม่เคลื่อนเลย แล้วพอมาเจอแบบบี-บอย ที่ต้องคอยเคลื่อนไหวร่างกายส่วนล่าง ตลอด มันเลยเกิดอาการ ห-อ-บ- แ-ด-ก .... ไม่เหนื่อยเล้ยยยย อิเฮลงไปนั่งกอง สามรอบ หน้างี้แดงเถือก ฉิหายเอ้ยยย หอบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดราววิ่งมาแม่งโลหนึ่ง เจ้า...

เอาล่ะ แต่นี่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะ...

เริ่มมีหลักแหล่งในการหากิจกรรมทำ มันดีกว่าการนั่งอยู่ในห้องเฉยๆ รึว่า ไปหมกตัวอยู่ที่ห้อง BIC ที่ประจำ อย่างน้อย วันนี้ก็ได้เริ่มเสียเหงื่ออย่างมีเหตุผล ไม่ใช่เสียเพราะวิ่งหน้าตั้งรีบเข้าไปเรียนเพื่อให้ทันเช็คชื่อ

อย่างน้อย วันนี้ก็เริ่มมีเพื่อนใหม่อีก1...ไม่สิ 2คน แม้จะไม่รู้ชื่อเค้าก็เหอะ ไว้วันหลังก็ได้ เรื่องชื่อ..แต่วันนี้ได้เพื่อนที่คุยได้คนหนึ่ง เค้าชอบวินซ์ เค้าชอบเรียวเฮ เหอ เหอ ส่วนอิเฮชอบริวอิจิ... เอาล่ะ อิกเดี๋ยวคนชอบอิเคะจะต้องโผล่มา แล้วเราก็มาซ้อมด้วยกัน พอซ้อมเสร็จ เราจะฟอร์มวงไปออดิชั่นกัน!!!.... เพ้อจรง-*-"

เอาน่า แต่วันนี้ก็สนุกดี... รู้สึก ได้ทำอะไรที่มันรู้สึกถึงการมีชีวิตมากกว่าการอยู่ไปวันๆแบบทุกวัน

เอาล่ะ ชีวิตเด็กเฟรชชี่ ปีหนึ่ง ชีวิตอันสดใส เฮจะตั้งใจทำมันขึ้นมากับสองมือเฮเอง แม้จะมีเรื่องลำบากเล็กน้อย รึมากมาย แต่เฮก็จะอดทน ก้าวผ่านมันไปให้ได้ จะไม่ถอย จะมุ่งชนแล้วเอาชนะมันให้ได้!

โอ้สสสส!!!!


สุดท้ายนี้... เฮรัก KAT-TUN ทุกวัน จะทำตัวให้สมกับเป็นแฟนคลับพวกนาย ไม่น้อยหน้าพวกนายแน่ๆ ฉันจะเริ่มแข่งกับพวกนายแล้วนะ แล้วเรามาพยายามไปด้วยกัน ตอนนี้พวกนายนำหน้าฉันไป9-0 ฉันจะตีตื้นขึ้นมาล่ะนะ! รอไว้ให้ดีล่ะ!!

วันพรุ่งนี้ จะต้องสนุกกว่าวันนี้แน่ๆเลย ^^