พล่าม บ่น

ตันจริงนะเอ้อ

อะไรก็ไม่ออก

อ่านฟิกก็ไม่มีอารมณ์และ มันเบื่อๆ ตื้อๆ เซ็งๆ ทำไมกันน้า~ ...

เราจะต้องหาอะไรแปลกใหม่ให้กับชีวิตใช่มะ? อะไรดีอ้ะ หันไปพึ่งแอลกอฮอล์เพื่อห้คิดออกดีมะ..เสียดาย สตางค์ไม่อำนวย

ตอนนี้มาเครียด เครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง นับถือตัวเองก็ตรงนี้แหละ รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ยังเก็บมาเครียดได้

เอ้อ ตอนนี้เริ่มปลงตกแระ ว่าไอ้หนทางที่จะลดสัดส่วนได้น่ะ มีแต่การออกกำลงกายนเท่านั้น อดอาหารไปไม่ได้อะไรเลย นอกจากจะทำให้ตัวเองบ้ามากกว่าเดิม

บ้าคลั่งแบบสติหลุดน่ะนะ ไม่ได้บ้าแบบที่อยากบ้า

อืมๆ เขียนที่นี่แล้วไม่มีคนเม้นท์มันก็ สบายใจหนึ่ง แต่ดันติดนิสัยเคยตัวเคยมีคนโพสเม้นท์แล้วนี่สิ ไม่ไดลย เดี๋ยวเลยแต่งอะไร เขียนอะไรตามเรตติ้ง ไม่เท่หืเลย

เราต้องเป็นตัวของเราเองซิ... อืม

เมื่อวานวืน นั่งอ่านฟิกไป(วันนั้นอารมรื่นเริงมันมี อ่านได้แบบไม่ยั้ ติดแต่ว่าต้องยั้งเพราะเวลาห้องคอมม.มันมีเวลาปิดน่ะซิเซ็งเป็ด แต่ช่างแม่งเหอะ)

ไปเจอคำๆหนึ่งมา แถมฟิกนั้นก็ยกคำพูดนี้ให้เป็นคำพูดของคนที่เรา เรียกได้ว่า ติดใจมากที่สุดดีกว่า

อุเอะ พูดออกมาว่า "ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะตัวเราคือจุดศูนย์กลางของโลก" .... ตาสว่างเลย

นั่นสิ จะแคร์ทำไม

ตัวเราเองเมื่อก่อนก็ไม่เคยคิดจะแคร์ใครอยู่แล้ว แล้วมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันน้า~ ที่เราเริ่มที่จะมองสิ่งรอบด้านแล้วเก็บทุกอย่างมาครุ่นคิดแบบนี้

แล้วตกลง.. มันจะดีมั้ย กับการกรทำแบบนี้ เพราะตั้งแต่ทำมา ตัวเราเองก็ไม่สามารถที่จะหาเกอะไรมาวัดได้ อย่ามาบอกเชียวว่าจะให้ใช้ตัวเองวัดน่ะ บ้าแล้ว

ตัวเฮเองยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย แล้วจะเอาอะไรมาวัดวะ?

จะให้ไปถามคนอื่น... มันมาเสียตรงที่ เฮก็ยังไม่ไว้วางใจคนอื่นพอๆกับตัวเองน่ะแหละ...

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ปัญหามากจังนะ แต่ช่างเหอะ ตนนี้มาสนเรื่องเรียนดีกว่า(ทั้งๆที่ไม่เคยสนมันมาเป็นชาติ เนี่ยนะ ขำว่ะ! 55555)

ช่างแม่ง กูจะสนตอนนี้ใครจะทำไม... เห๊อะ!

ตอนนี้มาสนเรื่องเรียนก็เห็นอะไรหลายๆอย่าง

1ถ้าเรียนดีจนได้เอ5ตัว ก็เรียนฟรี ดี! จะได้เอาเงินที่ต้องมานั่งจ่ายหน่วยกิจมาแก้ปัญหาบ้าๆซะที
2 เรียนดี ประวัติดี งานก็หาง่าย(ตรรกะที่ผู้ใหญ่หลายๆคนพูดกรอกหูเฮมาแต่เล็ก ไม่รู้จะเอาอะไรมาเป็นตัววัด เพราะงั้น เชื่อตำราไว้ก็ไม่เสียหลาย) เมื่องานหาง่าย ก็ได้เงินเร็ว
3 ไม่ต้องเสียเงินไปเปล่ากับค่าหน่อวยกิจที่แพงหูฉี่ในแต่ละเทอม3

เห็นมะ รักเรียน ดูเหมือนข้อดีหลักๆในการดำเนินชีวิตมันน่าจะไปได้สวย

เพราะงั้น จะหันมารักเรียนก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะมีข้อกังขาอะไรไม่ไห้ทำตามนัก แต่... คิดน่ะมันง่าย อิตอนปฏิบัตินี่สิ!

เอาน่า เพิ่งรู้ว่า นากามารุมันเรียนเป็นตำรา ภาษาอังกฤษหมดเลย มันท่าทางจะเก่งอังกฤษน่าดู แถมน้องก็ออกไปสอบปฏิบัติที่เป็นประสบการณ์ตรงที่ใช้ภาษาตรงอีก เพราะงั้น...

จะมัวมานั่งรออะไรอยู่ล่ะ

คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้ คนเหมิอนกัน

บนโลกนี้น่ะ ไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไมได้หรอกนะ!

สู้เค้าซะ อย่ามัวมานั่งถอนหายใจเฮือกๆทิ้งให้เสียเปล่าไปวันๆ

เริ่มแรกก็ตรงกลับห้องไปนะงเปิดตำราอ่านและทำความเข้าใจกับมันซะ! เอ้า! ใจสู้ ลงมือกระทำ กายสู้ แค่นี้ สิ่งที่อยากได้ มันจะไปไหนไกลกัน หา~