ก็แค่เรื่องแย่ๆเรื่องหนึ่งในชีวิต อย่าไปแคร์

....
ณ วันเสาร์ที่ 19 เดือน7

โดนผิดนัด ดดยที่ลางสังหรณ์มันบอก แต่ที่เกินการคาดเดาคือ พี่นกกลับบ้านที่ต่างจังหวัด

โอ้ววว จอนนี่!! แล้วงี้อีเฮจะหาใครเป็นที่พึ่ง เอเห็นพี่เป็นคนที่เฮพึ่งได้มากที่สุด

(เฮขอโทษพี่มา ร ที่นี้ด้วย ที่เห็นพี่เป็นแบบนี้ เฮเห็นก่ตัวชะมัด!! จะไม่ทำอีกแล้ว!!)
......
ณ เวลา 7.30 P.M. ของวันที่เสาร์19 กรกฎาคม เฮได้บอกกับตัวเองอย่างหนักแน่นแล้วว่า...

เมื่อเฮโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ เฮจะไม่ทำตัวเป็นพวกโลกแคบ เด็ดขาด!!!

ที่เขียนแบบนี้ ไม่ได้โกรธเลย เฮแค่ ไม่เข้าใจความคิดของพวกเค้า เฮไม่เข้าใจมากๆ...

ตอนนั้น หกโมงครึ่ง เออ มันเย็นแล้ว เฮเข้าใจคุณในเรื่องความไม่ไว้วางใจในตัวของมนุษย์คนอื่น ซึ่งคุณไม่รู้จัก และเฮคงมีท่าทางเหมือนเด็กใจแตกมากซินะในสายตาพวกเค้า เฮเลยโดน ไม่ได้รับความไว้วางใจจาก ท่านผู้ปกครองของน้องที่เฮรู้จัก เฮรู้สึกแย่นิดๆ ... เออ ไม่ให้เราค้าง เราก็ไม่ง้อคุณ เฮก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเออ คงจะมีปัญหาแน่ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดอย่างที่เฮคาด(ทำไมน้า~ เวลาเฮคาดถึงเรื่องดีๆ ที่จะเกิด ทำไมมันไม่โป๊ะเช๊ะแบบเรื่องแย่ๆพวกนี้มั่งน้า~พับผ่าสิ...)

แต่ที่เฮเฟลมากๆคือ คุณไร้น้ำใจมาก แค่ฟังเรื่องคุณจากปากน้องเค้า เราก็ไม่เข้าใจความคิดคุณมากพออยู่แล้ว นี่มันยิ่งเสียกว่ารู้ซึ้งถึงทรวงเสียอีก...

ฝนตก ฟ้ามืด ลูกคุณออกมาส่งเฮได้แค่เพียงปากทางหมู่บ้าน เราไม่ว่าคุณซักแอะ แต่ขอบอกเลยว่า เฮหวั่นไหวนะ... เฮรู้สึก ขอสารภาพตามตรง เฮขี้ป็อดกว่าที่ตัวเองคิดไว้มาก ให้ตายเหอะ!

กลัว ฝนก็ตกลงมายังกะโกรธแค้นเฮมาล้านปีแสง ตกเป็นระลอกๆ โอ้~ สวรรค์ นี่คือคสามผิดที่เฮชอบโกหกซินะ แต่เฮไม่ขอโทษหรอกนะ .... เฮจะแค่รับรู้ไว้
เฮไม่รู้จักที่ทาง เกิดมาเคยไปซะที่ไหน แถวนั้น่ะ มันไกลมาก ถ้าเป็นตอนเช้า เฮจะไม่ว่าเลย นี่มันเริ่มมืดแล้ว แถมฝนตกหนัก เอเปียกซะยิ่งหว่าหมา แถมหนังสือการตลาดเปียก จะไม่ปี๊ดเลยถ้าสหนังสือไม่เปียก ขอบอก ไม่มีการแสดงความห่วงใยต่อคนและคน สู่กัน... ไม่มีซักกระผีกลิ้นที่จะ เอ่ยถามว่า กลับแล้วเหรอ หรือ เอาถุงมั้ย ถึงคุณจะไม่ไห้เฮอยู่ก็เหอะ แต่นี่มันคือการไม่รับรู้ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น นอกจากการสนทนาอย่างไม่เห็นหัวเฮผ่านลูกคุณ เฮเกิดมาไม่เคยเจอ พวกมารยาททรามน่ะ เจอบ้าง เป็นบางที แต่ส่วนมากเค้าจะเป็นเรื่องมารยาททั่วไป เช่น ค้นของคนอื่นโดยไม่ได้รับอณุญาตบ้าง คุยข้ามหัว โกงเฮ อันนี้เฮไม่ถือติกใจมาก เพราะมันคือสันดานที่ถูกปลูกฝังมากับทางการเลี้ยงดู แต่นี่เฮอเมซซิ่งอยุ่เป็นอย่างมาก
1. ไม่เห็นหัวแขกของลูกที่มายืนอยู่หน้าบ้านคุณ(ขอโทษนะคะ เท่าที่เฮเคยปฏิบัติ และถูกปฏิบัติ และเรียนรู้มา ไม่ว่าแขกคนนั้นจะอายุน้อยกว่าคุณซักเท่าตัว หรือ รุ่นเด็กอายุ10ขวบ ก็สวมควรที่จะให้ เกรียติ์ เค้าบ้าง ตามสมควร)
2. แล้งน้ำใจอย่างยิ่ง -แต่อันนี้เฮแค่หงุดหงิดเท่านั้น ไม่ติดใจอะไรมาก
3. งี่เง่า (อันนี้เฮสรุปข้อแย่ทั้งหงายมาลงสรุปแล้ว รวมๆแล้วเรียกว่างี่เง่า แถมผู้ใหญ่อายุ30ปลายๆ-40ต้นๆน่ะ เวลางี่เง่า แล้วมันน่าเอาปืนมายิงทิ้งเสียนี่กระไร)

เพราะฉะนั้น.... หนึ่งในข้อคิดของชีวิตในปรสบการณ์ที่แย่มากๆของเฮในวันนั้นคือ
1. คบเด็กมันมั่นใจอะไรไม่ได้
2. จงหมั่นตรวจเชค สำรวจความพร้อมของตนก่อนที่จะออกเดินทาง
3. โตไป จงยึดถือและจำไว้ว่า นี่คือ คนหนึ่งจำพวกที่ไม่สมควรกระทำตัวตามแม้ เหตุการณ์นั้นจะบังคับยังไงก็ตาม

-------------------------

แต่วันนั้น เรื่องดีๆของเฮก็เกิด

เฮได้รู้เส้นทางการเดินรถสายใหม่
เฮได้รู้ว่าโลกนี้ ผู้ใหญ่ที่ดีมีน้ำใจ ยังคงมีอยู่ในโลก และเค้าไม่จำเป็นจะต้อง ทำงานดีๆ หรือแต่งวตัวดีๆ หรือมีเครื่องมือสื่อสารราคาแพงมาไว้ใช้
แค่พื้นฐานของเค้า รู้จักคำว่า น้ำใจระหว่างเพื่อมนุษย์ในส่วนพื้นฐานที่สังคมพึงมี ก็เท่านั้น

ขอบคุณคุณป้าคนที่บอกเส้นทางการเดินทางกลับบ้านให้กับเฮ และออกเสียงแทนเฮกับการเฉ่งกระเป๋ารถเมลล์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ (โค้ง)

.....

รักบ้านมากกว่าที่เคยรัก

คิดถึงคำพูด คำสั่งสอนของปู่มากกว่าที่เคยคิด... ขอบคุณ ทุกอยางเลย ที่ทำให้เฮเกิดมาเป็นหลานปู่น่ะ เฮรู้สึกเป็นกำไรชีวิตชะมัด ที่เกิดมาเป็นหลานปู่ ปู่เป็นคนที่เฮเห็นเป็นแบบอย่าง เฮจะพยายามทำตัให้ได้อย่างปู่ ภูมิใจที่เกิดเป็นหลานปู่มาก!!