ฮีทว่ะ

ปวดกะโหลกสัดๆว่ะค่ะ เชี่ยแม่ง!!!

ระบบห่าเหว ห่าไรไม่รุ รู้แต่ทำกูปวดกบาล ดอกกกกกก



เมื่อไหร่กูจะมีโน๊ตบุคกะเค้าซะที่วะ หร่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


สราดดดดดดดดดดดดด


สร๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

HBD UEDA TATSUYA

สุขสันต์วันเกิด อุเอดะคุง

ขอให้มีความสุขมากๆนะ วันเกิดปีนี้ เฮมาอวยพรไม่ทน มันก็ข้ามวันซะแล้ว เพราะงั้น เฮขอโทษค่ะ....


ขอให้สิ่งดีๆมาสถิตที่ตัวคุณ ขอให้พบเจอแต่เรื่องดีๆ สุขสันต์วันเกิดนะคะ^^

สุดท้ายนี้ ............................. ขอเน่าที....
...
..
.


Happy Birth Day My Sweetheart...............

































































โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เขิลล์ เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย >////v////<

เกิดมาเพิ่งเคยทำอะไรเน่าๆก็คราวนี้ล่ะวะ!!

รักคุณนะคะ อุเอดะคูง~ หุหุหุ (ขออิกนิดเนอะ555)

โหมดฟิเนเล่แบบเด็กอกตัญญู

สอบมาร์เก็ต และแล้วก็อ่านหนังสือไม่จบ แถมนอนเอาตอนตี5 แล้วไปสอบ9โมง สมองไม่แล่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเราไม่ใช่พวกอัจฉริยะเหนือมนุษย์

สอบไป ทำไมได้ มั่วแง เพราะคิดไม่ออก ก็ไม่แปลก แต่ขอให้มั่วถูกเหอะวะ พลาดเอ เอาบีก็ได้ ไม่งั้นอิที่อดนอนมาก็ไรเความหมายกันพอดี ไม่ใช่ว่างกนะเฟ้ย แต่ไม่อยากทำอะไรแล้วมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเอาทีหลัง

แต่ที่จริงเรื่องแบบนี้มันก็คือผลกรรมล่ะนะ ก็มีเวลามากกว่าชาวบ้านยเค้าแท้ๆ(เล่นดรอปไปสอง-*-) แทนที่จะอ่านหนังสือไง เสือกเอามาบ้า บ้าบอชัดๆ!แต่ช่างแม่ง แม่งผ่านมาแล้ว คร่ำครวนไปก็ใช่ว่าจะได้อะไรขึ้นมา

ต่อไปก็จะได้รู้ ว่าพอทำอะไรตามใจชั่ววูบแล้วมันจะเกิดผลกับสิ่งที่ตั้งหวังไว้ระยะยาว

สอบวันแรก + สำเหนียกตัวเอง

สอบวันแรกผ่านไปแล้วเฟร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

รู้สึกโล่งเนอะ ทั้งที่เพิ่งสอบเสร็จแค่วิชาเดียว แต่นะ... หลังจากที่พยายามเข็นตัวเองให้อ่านหนังสือแทบสิ้นลม- -"
เมทปีนี้ ดีไปไหนเนี่ย! เมื่อวานทั้งวัน ไม่ได้ออกจากห้องเลย(ถ้าไม่นับตอนลงมาซัดโฮกข้าวตอน+เข้าเน็ตที่เมทยังไม่ตื่น)
เจอคาถา ปะกาศิต "อ่านไม่จบ ไม่ต้องออกจากห้อง" น่าน--- ยิ่งกว่าผู้ปกครอง...

แต่ก็นะ เพราะงี้สิ วันสอบวันนี้เลยทำได้น่ะ...

โอมเพี้ยง ขอให้70คะแนน!

เกิดมาไม่เคยอ่านหนังสือเรียนจบเลยให้ตายเหอะ มีครั้งเนี้ยแหละ ขอให้ได้นะเฟ้ย!!! สาตุ๊!
------------------------------

ว่าแต่ ตื่นมาเช้านี้... ไม่สิ ตื่นมาตอน10โมง อ่านๆหลับๆ ไปจนถึงเที่ยง... ต้องเรียกว่า ตื่นมา เที่ยงนี้ซินะ

ตื่นมาเที่ยงนี้รู้สึกตัวเอง แย่ชอบกล

ตื่นมาก็โทรตามจิกของหน้าคอนอุเอะ เจือกยังไม่เปิดเครื่อง ไหนว่า กลับมาวันนี้(26/9) ไงละเว้ยยย
โดนโกงไหมกู อ่าเลย 520น่ะ เยอะนาเฟ้ย! แถมของหน้าคอนไม่ได้ เฮฉซดนา ถ้าติดต่อไม่ได้อีกอ้ะ ขอร้องล่ะนะ นะ...-*-

แต่ที่ว่ารู้สึกแย่ เรื่องนี้น่ะ มันก็มีส่วน แต่ส่วนใหญ่ๆน่ะ มันมาจากการโทรไปขอเงินตะหากล่ะมั้ง...

ค่หอ 6750 เยอะนา...

รู้สึกตัวเองเลย ช่วงนี้ เลวมากมาย-*- โทรไปก็ขอเงิน กลับไปก็เพิ่อขอเงิน ไม่เคยมีเหตุอะไรมากกว่านั้น เลวมาก ไม่ชอบเลย
อยากที่จะ กลับบ้านไป พาย่าไปสปา ทั้งที่ย่าชอบสวยงาม แต่กลับปล่อยตัวซะโทรมขนาดนี้
อยากพาปู่ไปเที่ยว ไม่งั้น ก็ช่วยแบ่งเบางานในบ้านปู่มั่ง แต่ก็ไม่เคยทำได้เลย เพราะอะไรกัน? ไม่ดีเลยเรา
โทรไป ก็ขอเงิน เจอหน้าก็ขอเงิน เหมือนตัวเองเป็นตัวสูบมาก รู้สึกสำเหนียกตัวเองจขึ้นมาทันใด

และรู้นะว่าปู่เป็นคนเก่งน่ะ แต่นี่มันเก่งมาก เพราะปู่ตัวคนเดียว

แต่สามารถส่งเสียทั้งแม่ ทั้งลุง ยังมาส่งเสียหลาน แต่หลานที่ปู่ส่งเสีย และเสียมากที่สุดคือเรานี่แหละ...

อยากตอบแทนมั่ง แต่จะทำไง ได้ยินเสียงพี่นกกระซิบมาแว่วๆว่า เรียนให้จบก่อน ก่อนที่จะคิดถึงเรื่องอื่น...

นั่นซินะ เอาแค่ตอนนี้ เรียนให้มันได้ดี ให้ปู่ได้อวดชาวบ้านได้ว่า หลานข้าไม่ใฃ่ขี้ๆนะเว้ยมั่ง ก็คงจะดี

เอาละ... เรียน! เรียน! เรียน! อยากได้เอมาประดัอย่างน้อยก็สอง-สามตัว

จากตอนแรกหวัง5 คงไม่ได้ซะแล้ว เพราะดันดรอปไปสองซะแล้วซิ... เลวจริง- -"

เอาล่ะ นับจากวันนี้ จะตั้งใจทำอีกสามวิชาที่เหลือให้ได้ดีที่สุด อยากได้ มาร์เก็ตเอ อยากได้ อิ๊ง เอ และ อาร์ท ออฟ ลิฟวิ่ง เอไม่ได้ เอาบีก็ได้วะ!

สู้ว่ะค่ะ สู้เว้ย!!!

แอบแว่บ

เหลือเวลาอีกวันเดียวก็จะถึงวันเชือด แน่นอน หนังสือยังอ่านไม่จบซักอย่าง....

ก็แหม่~ ถ้าฝืนอ่านมันก็ไม่เข้าหัวใช่แมะ ดังนั้นก็เลย รอเวลาให้หัวไบร์ทๆเวลาอ่านจะได้ทีเดียวปรื้ดดด จำเลย
ว่าแต่ตอนนี้ มีสิ่งมาให้สนใจใหม่อีกละ...

มันเริ่มมาจาก ข่าวป๋าจะมาไทย และ การกระเสือกกระสนที่เฮจะเอาบัตรเพรสคอนเพื่อไปดูป๋าตัวเป็นๆมาให้ได้.... โอ้ววว แล้วเฮก็กดเสริชฆ่าเวลาระหว่างรอผลประกาศ และแล้วก็เจอเข้ากับสิ่งๆหนึ่งเมื่ออิเฮเข้าไปอ่านประวัติป๋าใน วิกิพีเดีย มันคือ...

S.K.I.N.



พอรู้ว่ามีอิแก็ทกะป๋านี่กรี๊ดเลย มันยังไม่กรี๊ดเท่าไปเจอคอนที่มันเล่นกันไนงาน อนิเม เอ็กโปร ที่ลองบีช,แคลิฟอร์เนีย ...
ห่า! ของดี ทำไมอิเฮเพิ่งมารรู้เอาทีหลังทุกทีวะ เซ็ง แต่ช่างเหอะ จะรู้ก่อนหลังก็ช่างมัน รู้แต่ว่าตอนนี้กำลังจะบ้า เพราะ โปรเจคใหม่อิแก็ทมัน NINE*NINE เห็นพรีวิวนิดๆที่มันเอามายั่วน้ำลายแระ หอก! มิยะกอดคอ ป๋ามาด้วย ดีนะ ที่สุหงิไม่น่ะ ถึงอิเฮฟังไม่ออก แต่ความอยากก็มากมีนะเฟ้ย เฮ้ย!!

แต่เสียใจด้วยนะนาย.... ภาระกิจของที่รักคนสำคัญฉันยังมีว่ะ คอนเดี่ยวอุเอะ กูต้องเก็บตังซื้อควบกะคอนควีนไง!!! แถมแอบแพรม ไม่รู้ไปได้ยินเสียงกระซิบจากไหนว่า เดี๋ยวซิงเกิ้ลไหม่ ไม่แน่มันจะออก หอก!! โชคดีที่อิเฮไม่ซื้อนิวส์ ไม่งั้นเครียด! จะบอกให้! (แต่กำลังจะเก็บตังซ์อคอนนิวส์ที่ GMM จะเอามาออกอยู่ เพือญี่ปุ่น เพื่อพวกมัน กุยอมมม แต่ทำไมเพื่อปู่กูไม่เอาดีกะเค้าบ้างวะ! ช่างเหอะ)

-----

เดี๋ยวนี้รู้สึกร่างกายห่วยชะมัด เพราะขาดการออกกำลังกายที่เพียงพอแน่ๆ จะว่าไป วันนั้นอ่านแปลบล็อกแก็ท มันออกกำลังกาย มากสุด6ชัวโมง ฉันละนับถือแกเลยให้ตายเหอะว่ะ ฉันน่ะนะ มากสุด เอาแบบ หอบเป็นหมาหอบแดดเลยนะ สองชั่วโมงเท่านั้นว่ะ

เออ... ตอนที่เขียนนี่ มีเรื่องในสมองเยอะแยะเลย แต่ทำไมพอลงมือเขียนมันถึงได้ หดหายไปหมดนะ เหลือแต่ความรู้สึกมึนๆเข้ามาแทน เซ็งเห็ดชะมัดเลย กับตัวเองตอนนี้ เดี๋ยวมึนหัว+ปวดหัวบ่อยมาก ไม่นับรวมเรื่องตานะ

บอกแล้ว ร่างกายมันห่วย---- เซ็งเนอะ

ช่างเถอะ ไปละ

อ้ จะบอก ช่วงนี้ บ้าเพลงอิแก็ท เพลงนึงมาก จากที่ตอนที่รู้จักมันแรก บ้า orenji no taiyo กับ Last Song แบบมากๆไปละ ตอนนี้มาบ้า Storm แทน บ้าแบบมาก!

ยิ่งพอดูคอนมัน ในยูทูบ โอยยย จะแรดไปไหนไกลคะคุณขรา~.... แค่นี้อิเฮกด็บ้าคุณมากมายก่ยกองแล้วว่ะค่ะ!

...
...
.....


ไปละ ๆ คราวนี้ไปจริงๆละ

อยากฝากคำสุดท้ายของเอ็นทรี่นี้ไว้

QUEEN OF PIRATE , DRUG PARTY , คอน X-JAPAN ตอนเดือน3ของปีนี้(2551,2008) อยากดูเว้ยยยย

Ps. S.K.I.N. เมื่อไหร่ จะออก ผลงานมาแบบเป็นตัวตนซะทีละคะ ห๊า!!!!!!!

พล่าม บ่น

ตันจริงนะเอ้อ

อะไรก็ไม่ออก

อ่านฟิกก็ไม่มีอารมณ์และ มันเบื่อๆ ตื้อๆ เซ็งๆ ทำไมกันน้า~ ...

เราจะต้องหาอะไรแปลกใหม่ให้กับชีวิตใช่มะ? อะไรดีอ้ะ หันไปพึ่งแอลกอฮอล์เพื่อห้คิดออกดีมะ..เสียดาย สตางค์ไม่อำนวย

ตอนนี้มาเครียด เครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง นับถือตัวเองก็ตรงนี้แหละ รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ยังเก็บมาเครียดได้

เอ้อ ตอนนี้เริ่มปลงตกแระ ว่าไอ้หนทางที่จะลดสัดส่วนได้น่ะ มีแต่การออกกำลงกายนเท่านั้น อดอาหารไปไม่ได้อะไรเลย นอกจากจะทำให้ตัวเองบ้ามากกว่าเดิม

บ้าคลั่งแบบสติหลุดน่ะนะ ไม่ได้บ้าแบบที่อยากบ้า

อืมๆ เขียนที่นี่แล้วไม่มีคนเม้นท์มันก็ สบายใจหนึ่ง แต่ดันติดนิสัยเคยตัวเคยมีคนโพสเม้นท์แล้วนี่สิ ไม่ไดลย เดี๋ยวเลยแต่งอะไร เขียนอะไรตามเรตติ้ง ไม่เท่หืเลย

เราต้องเป็นตัวของเราเองซิ... อืม

เมื่อวานวืน นั่งอ่านฟิกไป(วันนั้นอารมรื่นเริงมันมี อ่านได้แบบไม่ยั้ ติดแต่ว่าต้องยั้งเพราะเวลาห้องคอมม.มันมีเวลาปิดน่ะซิเซ็งเป็ด แต่ช่างแม่งเหอะ)

ไปเจอคำๆหนึ่งมา แถมฟิกนั้นก็ยกคำพูดนี้ให้เป็นคำพูดของคนที่เรา เรียกได้ว่า ติดใจมากที่สุดดีกว่า

อุเอะ พูดออกมาว่า "ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะตัวเราคือจุดศูนย์กลางของโลก" .... ตาสว่างเลย

นั่นสิ จะแคร์ทำไม

ตัวเราเองเมื่อก่อนก็ไม่เคยคิดจะแคร์ใครอยู่แล้ว แล้วมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันน้า~ ที่เราเริ่มที่จะมองสิ่งรอบด้านแล้วเก็บทุกอย่างมาครุ่นคิดแบบนี้

แล้วตกลง.. มันจะดีมั้ย กับการกรทำแบบนี้ เพราะตั้งแต่ทำมา ตัวเราเองก็ไม่สามารถที่จะหาเกอะไรมาวัดได้ อย่ามาบอกเชียวว่าจะให้ใช้ตัวเองวัดน่ะ บ้าแล้ว

ตัวเฮเองยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย แล้วจะเอาอะไรมาวัดวะ?

จะให้ไปถามคนอื่น... มันมาเสียตรงที่ เฮก็ยังไม่ไว้วางใจคนอื่นพอๆกับตัวเองน่ะแหละ...

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ปัญหามากจังนะ แต่ช่างเหอะ ตนนี้มาสนเรื่องเรียนดีกว่า(ทั้งๆที่ไม่เคยสนมันมาเป็นชาติ เนี่ยนะ ขำว่ะ! 55555)

ช่างแม่ง กูจะสนตอนนี้ใครจะทำไม... เห๊อะ!

ตอนนี้มาสนเรื่องเรียนก็เห็นอะไรหลายๆอย่าง

1ถ้าเรียนดีจนได้เอ5ตัว ก็เรียนฟรี ดี! จะได้เอาเงินที่ต้องมานั่งจ่ายหน่วยกิจมาแก้ปัญหาบ้าๆซะที
2 เรียนดี ประวัติดี งานก็หาง่าย(ตรรกะที่ผู้ใหญ่หลายๆคนพูดกรอกหูเฮมาแต่เล็ก ไม่รู้จะเอาอะไรมาเป็นตัววัด เพราะงั้น เชื่อตำราไว้ก็ไม่เสียหลาย) เมื่องานหาง่าย ก็ได้เงินเร็ว
3 ไม่ต้องเสียเงินไปเปล่ากับค่าหน่อวยกิจที่แพงหูฉี่ในแต่ละเทอม3

เห็นมะ รักเรียน ดูเหมือนข้อดีหลักๆในการดำเนินชีวิตมันน่าจะไปได้สวย

เพราะงั้น จะหันมารักเรียนก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะมีข้อกังขาอะไรไม่ไห้ทำตามนัก แต่... คิดน่ะมันง่าย อิตอนปฏิบัตินี่สิ!

เอาน่า เพิ่งรู้ว่า นากามารุมันเรียนเป็นตำรา ภาษาอังกฤษหมดเลย มันท่าทางจะเก่งอังกฤษน่าดู แถมน้องก็ออกไปสอบปฏิบัติที่เป็นประสบการณ์ตรงที่ใช้ภาษาตรงอีก เพราะงั้น...

จะมัวมานั่งรออะไรอยู่ล่ะ

คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้ คนเหมิอนกัน

บนโลกนี้น่ะ ไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไมได้หรอกนะ!

สู้เค้าซะ อย่ามัวมานั่งถอนหายใจเฮือกๆทิ้งให้เสียเปล่าไปวันๆ

เริ่มแรกก็ตรงกลับห้องไปนะงเปิดตำราอ่านและทำความเข้าใจกับมันซะ! เอ้า! ใจสู้ ลงมือกระทำ กายสู้ แค่นี้ สิ่งที่อยากได้ มันจะไปไหนไกลกัน หา~

มิดเทอม วันแรก= ="

วันแรก หลักการตลาด.... จะตายแหล่ว ปวดหัวโครตตต

เกิดมาไม่เคยเลยที่จะอ่านอิหนังสือที่เรียกว่า "หนังสือเรียน" ขนาดจะเอนท์จะซิ่วยังไม่แตะ...
มาอยู่ม. เพิ่งเคยมีประสบการ์ณครั้งแรก กรี๊ดเลยทีเดียว... มึนหัวแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เหอ เหอ เหอ....

เอาวะ สู้ๆ ขนาดตายูมัยยังรักเรียนทั้งที่งานกองท่วมหัว นับประสาอะไรกะเด็กเฟรชชีว่างงานวะ โอ้!!! ไฟท์โตะ!


พรุ่งนี้ สอบ บัญชี ... อิเฮจะบ้าแล้ววววว

.
.
.
.
.
.
.
.



กลับไปนั่งฝึกทำงบ... อุเอะช่งยล่วยยยย TOT.......

ก็แค่เรื่องแย่ๆเรื่องหนึ่งในชีวิต อย่าไปแคร์

....
ณ วันเสาร์ที่ 19 เดือน7

โดนผิดนัด ดดยที่ลางสังหรณ์มันบอก แต่ที่เกินการคาดเดาคือ พี่นกกลับบ้านที่ต่างจังหวัด

โอ้ววว จอนนี่!! แล้วงี้อีเฮจะหาใครเป็นที่พึ่ง เอเห็นพี่เป็นคนที่เฮพึ่งได้มากที่สุด

(เฮขอโทษพี่มา ร ที่นี้ด้วย ที่เห็นพี่เป็นแบบนี้ เฮเห็นก่ตัวชะมัด!! จะไม่ทำอีกแล้ว!!)
......
ณ เวลา 7.30 P.M. ของวันที่เสาร์19 กรกฎาคม เฮได้บอกกับตัวเองอย่างหนักแน่นแล้วว่า...

เมื่อเฮโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ เฮจะไม่ทำตัวเป็นพวกโลกแคบ เด็ดขาด!!!

ที่เขียนแบบนี้ ไม่ได้โกรธเลย เฮแค่ ไม่เข้าใจความคิดของพวกเค้า เฮไม่เข้าใจมากๆ...

ตอนนั้น หกโมงครึ่ง เออ มันเย็นแล้ว เฮเข้าใจคุณในเรื่องความไม่ไว้วางใจในตัวของมนุษย์คนอื่น ซึ่งคุณไม่รู้จัก และเฮคงมีท่าทางเหมือนเด็กใจแตกมากซินะในสายตาพวกเค้า เฮเลยโดน ไม่ได้รับความไว้วางใจจาก ท่านผู้ปกครองของน้องที่เฮรู้จัก เฮรู้สึกแย่นิดๆ ... เออ ไม่ให้เราค้าง เราก็ไม่ง้อคุณ เฮก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเออ คงจะมีปัญหาแน่ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดอย่างที่เฮคาด(ทำไมน้า~ เวลาเฮคาดถึงเรื่องดีๆ ที่จะเกิด ทำไมมันไม่โป๊ะเช๊ะแบบเรื่องแย่ๆพวกนี้มั่งน้า~พับผ่าสิ...)

แต่ที่เฮเฟลมากๆคือ คุณไร้น้ำใจมาก แค่ฟังเรื่องคุณจากปากน้องเค้า เราก็ไม่เข้าใจความคิดคุณมากพออยู่แล้ว นี่มันยิ่งเสียกว่ารู้ซึ้งถึงทรวงเสียอีก...

ฝนตก ฟ้ามืด ลูกคุณออกมาส่งเฮได้แค่เพียงปากทางหมู่บ้าน เราไม่ว่าคุณซักแอะ แต่ขอบอกเลยว่า เฮหวั่นไหวนะ... เฮรู้สึก ขอสารภาพตามตรง เฮขี้ป็อดกว่าที่ตัวเองคิดไว้มาก ให้ตายเหอะ!

กลัว ฝนก็ตกลงมายังกะโกรธแค้นเฮมาล้านปีแสง ตกเป็นระลอกๆ โอ้~ สวรรค์ นี่คือคสามผิดที่เฮชอบโกหกซินะ แต่เฮไม่ขอโทษหรอกนะ .... เฮจะแค่รับรู้ไว้
เฮไม่รู้จักที่ทาง เกิดมาเคยไปซะที่ไหน แถวนั้น่ะ มันไกลมาก ถ้าเป็นตอนเช้า เฮจะไม่ว่าเลย นี่มันเริ่มมืดแล้ว แถมฝนตกหนัก เอเปียกซะยิ่งหว่าหมา แถมหนังสือการตลาดเปียก จะไม่ปี๊ดเลยถ้าสหนังสือไม่เปียก ขอบอก ไม่มีการแสดงความห่วงใยต่อคนและคน สู่กัน... ไม่มีซักกระผีกลิ้นที่จะ เอ่ยถามว่า กลับแล้วเหรอ หรือ เอาถุงมั้ย ถึงคุณจะไม่ไห้เฮอยู่ก็เหอะ แต่นี่มันคือการไม่รับรู้ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น นอกจากการสนทนาอย่างไม่เห็นหัวเฮผ่านลูกคุณ เฮเกิดมาไม่เคยเจอ พวกมารยาททรามน่ะ เจอบ้าง เป็นบางที แต่ส่วนมากเค้าจะเป็นเรื่องมารยาททั่วไป เช่น ค้นของคนอื่นโดยไม่ได้รับอณุญาตบ้าง คุยข้ามหัว โกงเฮ อันนี้เฮไม่ถือติกใจมาก เพราะมันคือสันดานที่ถูกปลูกฝังมากับทางการเลี้ยงดู แต่นี่เฮอเมซซิ่งอยุ่เป็นอย่างมาก
1. ไม่เห็นหัวแขกของลูกที่มายืนอยู่หน้าบ้านคุณ(ขอโทษนะคะ เท่าที่เฮเคยปฏิบัติ และถูกปฏิบัติ และเรียนรู้มา ไม่ว่าแขกคนนั้นจะอายุน้อยกว่าคุณซักเท่าตัว หรือ รุ่นเด็กอายุ10ขวบ ก็สวมควรที่จะให้ เกรียติ์ เค้าบ้าง ตามสมควร)
2. แล้งน้ำใจอย่างยิ่ง -แต่อันนี้เฮแค่หงุดหงิดเท่านั้น ไม่ติดใจอะไรมาก
3. งี่เง่า (อันนี้เฮสรุปข้อแย่ทั้งหงายมาลงสรุปแล้ว รวมๆแล้วเรียกว่างี่เง่า แถมผู้ใหญ่อายุ30ปลายๆ-40ต้นๆน่ะ เวลางี่เง่า แล้วมันน่าเอาปืนมายิงทิ้งเสียนี่กระไร)

เพราะฉะนั้น.... หนึ่งในข้อคิดของชีวิตในปรสบการณ์ที่แย่มากๆของเฮในวันนั้นคือ
1. คบเด็กมันมั่นใจอะไรไม่ได้
2. จงหมั่นตรวจเชค สำรวจความพร้อมของตนก่อนที่จะออกเดินทาง
3. โตไป จงยึดถือและจำไว้ว่า นี่คือ คนหนึ่งจำพวกที่ไม่สมควรกระทำตัวตามแม้ เหตุการณ์นั้นจะบังคับยังไงก็ตาม

-------------------------

แต่วันนั้น เรื่องดีๆของเฮก็เกิด

เฮได้รู้เส้นทางการเดินรถสายใหม่
เฮได้รู้ว่าโลกนี้ ผู้ใหญ่ที่ดีมีน้ำใจ ยังคงมีอยู่ในโลก และเค้าไม่จำเป็นจะต้อง ทำงานดีๆ หรือแต่งวตัวดีๆ หรือมีเครื่องมือสื่อสารราคาแพงมาไว้ใช้
แค่พื้นฐานของเค้า รู้จักคำว่า น้ำใจระหว่างเพื่อมนุษย์ในส่วนพื้นฐานที่สังคมพึงมี ก็เท่านั้น

ขอบคุณคุณป้าคนที่บอกเส้นทางการเดินทางกลับบ้านให้กับเฮ และออกเสียงแทนเฮกับการเฉ่งกระเป๋ารถเมลล์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ (โค้ง)

.....

รักบ้านมากกว่าที่เคยรัก

คิดถึงคำพูด คำสั่งสอนของปู่มากกว่าที่เคยคิด... ขอบคุณ ทุกอยางเลย ที่ทำให้เฮเกิดมาเป็นหลานปู่น่ะ เฮรู้สึกเป็นกำไรชีวิตชะมัด ที่เกิดมาเป็นหลานปู่ ปู่เป็นคนที่เฮเห็นเป็นแบบอย่าง เฮจะพยายามทำตัให้ได้อย่างปู่ ภูมิใจที่เกิดเป็นหลานปู่มาก!!

เครียด...

เครียดว่ะ เครียดมากๆ... ไม่รู้ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น...

อะไรๆก็ดูขวางหูขวางตาไปซะหมด ทำไมวะ? เป็นห่าไรวะห๊ะ? ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาทั้งที่มันไม่มีนี่สนุกมากมั้ยห๊ะ!?
ตอนนี้ที่งนั่งอยู่ในห้องBICก็เกิดอาการปวดหัวอ่อนที่ขมับข้างขวา แล้วเกิดอารมณ์ หงุดหงิดรำคาญเสียงคุยห่าเหวกับคนรอบข้าง แม่ง อยากมีคอมว่ะ อยากแบกคอมมาเอง แต่แม่งที่หอที่ม.แม่งก็ไวเลสยังใช้ไม่ได้ แล้วแสลนมากระแดะบอกว่าใช้ได้ แถวบ้านเรียกตอแหลหน้าด้านๆ โทรศัพท์ก็ดันลืมไวที่บ้านพี่นก โอ๊ยทำไมกูมันงี่เง่าแบบนี้วะ โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปวดหัว หงุดหงิด น้ำหนักขึ้น เรียนไม่รู้เรื่อง ติดต่อใครไม่ได้ เงินหมด!! เหี้ยจริงเลยกู สัด!!

เชี่ย อยากกลับบ้าน เน็ตที่นี่แม่งก้ห่วยแตก มหาห่วย เดี๋ยวหลุดๆ เดี๋ยวเออร์เรอร์ เดี๋ยวเออร์เรอร์ พ่อบึ้มเรอะสัด!

กุจะโดด เอฟก็ช่างแม่ง กูอยากกลับบ้านน จะไปหาพี่นก แล้วจะกลับบ้านเลย กูไม่ไหวแล้วเว้ยยยยยยยย

จะสอบแล้วก็ช่างมัน! โอ๊ยยย ปวดประสาทว่ะ ปวดมากๆ ทำไมๆ อะไรๆ ก็มีแต่เรื่องยุ่งยาก มันน่าเบื่อเกินไปจนกูเครียดแล้วนะ อะไรๆก็น่าเบื่อ อะไรๆก้ไม่ได้อย่างใจ

อยากโทรหาปู่อ้ะ จะโทรไปบอหว่าเดี๋ยวจะกลับบ้านแล้ว มไต่งอเป็นห่วง โอ๊ย ทำไมกูต้องลืมเอาโทรศัพท์มาด้วย ทำไมกูถึงต้องใช้เงินไม่คำนวณ อย่าว่าแต่4สูบเลย แค่จะมีชีวิตให้อยู่รอดยังยากเลยมึงน่ะ ไอแล้วนะ ไม่เอา

.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.




ต้องอยู่ให้ได้สิวะ สู้สิวะ เกิดเป็นคน ต้องสู้ว่ะ อย่ามาทำตัวสำออยน่าสมเพชแบบนี้นะ!!


อย่ายอมแพ้นะ นายน่ะ เอาแต่ใจตัว สบายจนเคยชิน ต้องรู้ไว้ซะมั่ง ว่าต้องเชิญแบบนี้ต่อไปน่ะ สู้เค้านะ!! สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

งอนกระแส ฮึ!

ช่วงนี้ดั่งโดนหลอกหลอน ไปไหน ไปไหนก็เจอ ตอนแรกมันก็มาแค่กระแสซีรียซ์ ต่อมาก็บอยแบนด์ ที่ขยันขนธีมกันมา เป็นแบบ เหมาแพคเกต กลางวันถูก กลางคืนแพงกันเลย ต่อมาก็มาโฆษณา ฮึ!!!


หลอนนะเว้ยย!! ไม่ใช่ไม่หลอน แมร่ง ตอนเจอครั้งแรกในโฆษณาตัวแรกก็..ไอ้หร่าเนี่ยนะ หน้าเห่ยฟ่ะ! ต่อมามันเล่นล่อทั้งวง เห็นก็... เฮือก!!! .... มรึงจะมาหลอนอะไรกูนักหนา~ แสร๊ดดดดดด


แล้วมาที่ม. หร่า ไปไหนๆ ก็เจอ นี่ขนาดไม่สนหร่าไรนอกจากเรียนนะ เจือกตามาหลิอก(ขณะพิมพ์อยู่มันก็มีคนเอามานั่งดู รู้สึกจะเป็นรายการ เชอะ!!

อย่าให้ถึงคราวเฮมั่งก็แล้วกันนะเมิ๊งงงงง


ฮึ!

รีพอร์ต อเบาท์ มายไลฟ์~(ทำไมไม่เขียนอังกฤษฟะ -*-?)

วันที่สองของการเข้าร่วมกิจกรรมชมรม วันนี้ออกแนวเซ้งเป็ดเล้กน้อย แสรดดด เข้าไปได้ไม่ทันถึงชม. แมร่งเลิกซะงั้น หอก ดีนะ ที่ยังได้ท่าขามาอีก0.01ของที่เฮคิดว่าจะได้

นะ เอาไรมากกะพวกนี้ เหมือนเดิมไม่มีผิด เข้ามาไม่ว่าสจะเป็นยูโด ชุมนุมที่โรงเรียน ชุมนุมนอกโรงเรียน เป็นแบบนี้ตลอด พอคนไม่เยอะก้ไม่สอน ไม่เต้น ไม่เรียน เลิก.. เมื่อไหร่ประเทศเราจะเลิกมีพวหแบบนี้ซักที เซ็งฟ่ะ บอกตรงๆ

แต่ช่างหัมันเหอะ ปล่อยเค้าไป ใครจะทำอะไร ก็ผล่อยเค้าไป ที่เรมาเข้า ชมรมนี้เพราะจะเอาพื้นฐานการเต้นนี่หว่า คนอื่นช่างมัน ขอกูเต้นได้เป็นพอ! โอ้ส!!

แต่วันนี้กเหนุกดี... เดินเล่นรอบม.กะไอ้เงาะ เออเว้ย หลังจากที่อยู่ม.เดียวกะมันมานาน หอก็ห่างกันแค่ไม่เกินสามร้อยเมตร แต่กว่าจะเห็นหัวมันได้ เป็นชาติ แถมมือถือก็เจือกลืมไว้บ้านพี่นกอีกไง เหอ เหอ เอากะกูเซ่ะ เฮ้อ~-*-"

แต่วันนี้ก็สนุกนะ ไม่ใช่ไม่สนุก ตื่นมาแต่เช้า เช้านะเช้า 7-8โมงนี่แหละ เช้าแล้ว ปกตินี่มีนอนกลิ้งต่อ เหอ เหอ ม่ายดี ม้ายดี๊~
ลงไปกินข้าวเช้า อืมม... มีรีแอคชั่นดั่งคาด จะอ๊อก ชิสิ...-*- แต่ช่างมัน เพราะจะทำไปเรื่อยๆให้มันชิน
จากนั้นก็อืม ไปซื้อ แฟ้บกะแวนิช พ่วงด้วย ช็อกดกแบตเครือ กลิกโกะ กะ ซาลาเปา ส้มกะสตอเบอร์รี่อย่างละลุก นั่งลเลียดพร้อมชามะนาวเย็นเตจี๊ยบในมือ นั่งเหม่อมองดูสายฝน ที่ทำให้หงุดหงิดเล้กน้อย แต่ไม่มากเท่าไหร่ วันนี้มันชิลๆจริงเว้ยเฮ้ย!

แล้วก็เกิดอาการม้าลง เหอ เหอ กลับห้องมา ซักรองเท้า ซักผ้าที่หมักไว้(ต้องซักเพราะใส่ซ้ำจนมันใสไม่ได้อีกแล้ว-..-") ต่อมาก้เอาลงไปอบ ไม่แห้งด้วย ฮ่วยเสียดายตังชิ ตั้งสามสิบบบาท เช้อะ! แล้วก็ขึ้นมา เก็บกวาดโต๊ะ เสร้จแล้วก็กวาดห้อง อาบน้ำ มากวาดอีกที เพราะเมท รีดผมอยุ่ แล้วก็ถู เสร็จแล้วก็เอาของมากองล้มตัวลงนอนทำใจ ก่อนจะลุกขึ้นมาตัดสินใจทำการบ้าน... โอ บัน๙ี ยากจริงหนอ~ ลงมาโทรเรียกอิเงาะ เอาตังคืนมันไปสามร้อยที่เคยยืมไป... เพาะมันใช้ตังที่เตี่ยมันให้มาหมดแล้ว แสรด สมเป็นเพื่อนกุจริงเลยนะเมิงเนี่ย~

ทำไป ปุ๊ปๆ คุยไป ปุ๊ปๆ เออ เข้าแก็บแระ(แต่มันยังไม่เสร็จ-*-") ไปแด๊กข้าวกะมัน ไม่หิว แต่อยบู่กะมันนานๆ เฮ้อ ทำไมเรามันขี้เหงาได้รน่าสมเพชแบบนี้น้า~
กินเสร็จ ก็เดินตามมันไป มันว่าจะไปดูน้องหรีด เออ กุไปด้วยยย ไปถึง ไม่มีแม้แต่เงาหัว สรุป น้องเค้าเลื่อนเวลา เหอ เหอ คุณรุ่นพี่ เดินรอบม. เก้อ ...

เฮ้อ สรุป วันนี้ ชิลๆมาก ดั่งสายฝนที่มันบรรจงปรอยมาเกือบทั้งวัน ผ้าเฮเลยอับชื้น เหอ เหอ - -"

แต่ก้นะ มีความสุขดี ...


สรุป อืม... จบวันนี้ด้วย 1.ตัวเหม็น2. เมืท่อยตัว3.มีความสุขดี(แบบเรื่อยๆ)

ปล. คิดถึงแอร์อ้ะ แต่ยังไปแถวบ้านแอร์ไม่ได้ แหลกะอิโรจน์ไว้ว่า น้ำหนักเหลือ 60 ปากหนอปาก ...-*- เออ พยายามอยู่เว้ยยย สู้!!

แอร์จ๋า~ จะไปหาพร้อมการแต่งตัวของเด็กโคฟนะ ด้วบส์~

จบ...

B-Boy... มันเหนื่อยจริงนะ...

วันนี้เป็นวันแรกที่เฮได้เข้าชมรมของมหาลัย
.
.
.
.
.
.
.
.


บี-บอย (B-Boy Dance)... เป็นชมรมที่สองที่เฮสมัคร ชมรมแรกเป็นดนตรีสากล ...

สารภาพเลย ตอนแรกนึกว่า อิ บี-บอยนี่ เสต็ป โยกซ้ายขวา ก้าวขวา สลับไปมานี่มันคงง่ายๆ เบๆ พอมาเอาเข้าจริง... เล่นเอาปาดเหงื่อไปหลายลิตร... ชิหาย เฮกระโดดไม่ขึ้น...

คือ ท่าที่เค้าสอนมันเป็นท่าพื้นฐานที่ก้าวขาไขว้ไปมา พอเฮเต้นโยก ไป-มา ซ้าย-ขวา คนที่มาสอนก็ว่า.. เฮ้ย โดดด้วยดิ่ อย่าให้ขาตาย... เอ้า อิเฮก็กระโดด... ปุ... ปุ... - -" มันไม่ขึ้น...
เอ้า เอาใหม่วะ ปุ...ปุ... ม่ายขึ้น... =[]="

หร่า ยากแสรด ก็เลยดูเค้าเต้นแปปนึง เอ้า 1..2..3..4 5..6..7..8 โอเค จับจังหวะได้แระ ตอนแรก ขามันยังไม่ยอมขึ้น... ไปๆมาๆ เริ่มขยับ... มันยกขึ้นจากพื้นแล้ว หนึ่งมิล... โอ้วว กำลังใจมา... โดดต่อๆ... มันได้แล้วเว้ยย ได้แล้ววว

และในที่สุด เฮก็จับจุดได้ โอยย มันส์... เค้าก็เปิดเพลงคลอไป พี่เค้าก็เต้นไปด้วย แต่ออกแนว เทพ อิเฮล่ะ เด๊าะแด๊ะ....-*-" เอาวะ... กรูเพิ่งเริ่มเฟ้ย!!!

แล้วก็โยกต่อ เอ้า 1..2..3..4 5..6..7..8 .... ... ....

จนกระทั่ง มีพี่อีกคนมายืนดูข้างหลัง...

"อ้าว ก็พอได้แล้วนี่ครับ" .... โอ้ยย อิเฮหยุดเต้น หันไปมองพี่เค้าแบบไม่เชื่อหู นี่กูฟังไม่ผิดใช่แมะ??
"เอ๋?? คะ??" ทวนคำถาม
"ก็ได้แล้วนี่ครับ ไหนลองเต้นดูใหม่อีกทีดิ้" หน้าอิเฮบานอยู่แล้ว เลยไม่อยากยิ้ม เพียงแค่พยักหน้ารับคำหงึกหงักแล้วเต้นต่อ แต่ในใจ -เยสสส!!! กรูทำได้แล้นน เสต็ปเรียวเฮอยู่ไม่ไกลจากฝันกรูแล้วทีนี้ สู้เฟ้ย!!!-

แล้วก็โยกไป-มา ต่อ...

ที่จริง บี-บอย มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ เพียงแต่ร่างกายที่ไม่เคยออกกำลังกายเลยมา1ปี+อีกหลายเดือน มันทำให้ ขาที่เคย พริ้วติดส์ๆ เกิดอาการ ไม่เคลื่อนเลย แล้วพอมาเจอแบบบี-บอย ที่ต้องคอยเคลื่อนไหวร่างกายส่วนล่าง ตลอด มันเลยเกิดอาการ ห-อ-บ- แ-ด-ก .... ไม่เหนื่อยเล้ยยยย อิเฮลงไปนั่งกอง สามรอบ หน้างี้แดงเถือก ฉิหายเอ้ยยย หอบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดราววิ่งมาแม่งโลหนึ่ง เจ้า...

เอาล่ะ แต่นี่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะ...

เริ่มมีหลักแหล่งในการหากิจกรรมทำ มันดีกว่าการนั่งอยู่ในห้องเฉยๆ รึว่า ไปหมกตัวอยู่ที่ห้อง BIC ที่ประจำ อย่างน้อย วันนี้ก็ได้เริ่มเสียเหงื่ออย่างมีเหตุผล ไม่ใช่เสียเพราะวิ่งหน้าตั้งรีบเข้าไปเรียนเพื่อให้ทันเช็คชื่อ

อย่างน้อย วันนี้ก็เริ่มมีเพื่อนใหม่อีก1...ไม่สิ 2คน แม้จะไม่รู้ชื่อเค้าก็เหอะ ไว้วันหลังก็ได้ เรื่องชื่อ..แต่วันนี้ได้เพื่อนที่คุยได้คนหนึ่ง เค้าชอบวินซ์ เค้าชอบเรียวเฮ เหอ เหอ ส่วนอิเฮชอบริวอิจิ... เอาล่ะ อิกเดี๋ยวคนชอบอิเคะจะต้องโผล่มา แล้วเราก็มาซ้อมด้วยกัน พอซ้อมเสร็จ เราจะฟอร์มวงไปออดิชั่นกัน!!!.... เพ้อจรง-*-"

เอาน่า แต่วันนี้ก็สนุกดี... รู้สึก ได้ทำอะไรที่มันรู้สึกถึงการมีชีวิตมากกว่าการอยู่ไปวันๆแบบทุกวัน

เอาล่ะ ชีวิตเด็กเฟรชชี่ ปีหนึ่ง ชีวิตอันสดใส เฮจะตั้งใจทำมันขึ้นมากับสองมือเฮเอง แม้จะมีเรื่องลำบากเล็กน้อย รึมากมาย แต่เฮก็จะอดทน ก้าวผ่านมันไปให้ได้ จะไม่ถอย จะมุ่งชนแล้วเอาชนะมันให้ได้!

โอ้สสสส!!!!


สุดท้ายนี้... เฮรัก KAT-TUN ทุกวัน จะทำตัวให้สมกับเป็นแฟนคลับพวกนาย ไม่น้อยหน้าพวกนายแน่ๆ ฉันจะเริ่มแข่งกับพวกนายแล้วนะ แล้วเรามาพยายามไปด้วยกัน ตอนนี้พวกนายนำหน้าฉันไป9-0 ฉันจะตีตื้นขึ้นมาล่ะนะ! รอไว้ให้ดีล่ะ!!

วันพรุ่งนี้ จะต้องสนุกกว่าวันนี้แน่ๆเลย ^^

ตกลงปลงใจกับความคิดแล้ว....

เฮตกลงแล้วว่าจะเอาบล็อกที่นี่เป็นที่ระบายความอัดอั้นในหัวจิตหัวใจ ฮึ!!
เหตุเพราะ ที่นี่มันเม้นท์ยาก ใครจะด่าไรเฮกลับนั้น มันแส๊นนน ลำแบก เหอ เหอ เหอ

-------------------------------
เรื่องแรกเริ่มที่การโหลดไฟล์...

คือเฮรู้ตัวว่าเฮมันโง่ แถมไอ้เรื่องเทคโนโลยีนี่... เรียกง่ายๆว่าโง่สาดดดดดด
อยากให้มีเน็ตที่บ้าน จะได้หายโง่ แต่ตอนนี้มีไปคงป่วยการ เพราะอยู่หอที่มหาวิทยาลัยหนึ่ง...

ที่นี่มันมีห้องให้คุณเล่นคอม+อินเตอร์เน็ตโดยที่คุณต้องเสียเงินสมัครสมาชิก100บาทต่อปี โห้ยยย ซำบาย

จ่ายไป~ ต่อปุ๊บ เล่นๆอยู่ เฮ้ย!! นาฬิกาเวลาเด้งเตือน "คุณมีเวลาเหลืออีก10นาที" ....

What!?

เดินไปถามพี่เจ้าหน้าที่... "อ๋อ ล็อกอินเล่นได้ครั้งละสองชั่วโมงค่ะ... น้องไม่ได้อ่านรายละเอียดที่เหรอคะ?"

อึก.... เออค่ะ อ่านแล้วจะถามหาด๋อยอะไรคะพี่คะ....

ช่างแม่ง อีก15นาทีมาต่อใหม่ก้ได้ ไม่ง้อว่ะ เห๊อะ!!!

....

มาต่อใหม่แระ... ลั่นล้า~ เปิดหน้าเว็บไม่ยั้ง โลหดกระกน่ำซัมเมอร์เซลล์ตามฉบับเฮ

เปิดเพจไป-มา เปิดเร็วไป เลยเกิดอาการ ... แว่บ!!

มันเออร์เรอร์ แล้วอันตรธานหายไปภายในเสี้ยววิ ยังไม่ทันพริบตาเลยนะเว้ยยยย!!!

Fuck~ U!!!!

....

และแล้ว....

ไฟล์รายการสี่ พีวีสาม ที่รอโหลดมาสามชม. เป็นอัน อันตรธานหายวับไปกับตาข้าพเจ้า ก็อดแดม!!!!

-------------
สาบาน ปีนี้จะเป็นปีแรก ปีเดียว และปีสุดท้ายที่เฮผู้นี้จะมาเสียเงินค่าสมาชิกทีนี่อีกให้เสียอารมณ์!!! เว้ยยยยยย!!!

................................................--------------------------------........................................

บันทึกลดน้ำหนักประจำวัน...

วันนี้กิน ชามะนาวน้ำมะพร้าวไปอย่างละแก้ว...
อยู่ในข้อตกลง...
.........................................-----------------------------------....................................
ความตั้งใจวันนี้ อืม... จะพยายามาอ่านหนังสือให้รู้เรื่องให้ได้สามบทเป็นอย่างต่ำ!!!

ห้ามผลัดเด็ดขาด!!!!

เปิดบล็อกใหม่-และ 1Litre Of Tear

บล็อกใหม่ ใสกิ๊ง ... เหอ เหอ

บลอกนี้เป็นบล็อกที่สองแล้วสินะที่ทำมา (ไม่นับไฮไฟท์อ้ะ)

บล็อกนี้จะเอาไว้พร่ำบ่น อัพเกี่ยวกะอะไรดีน้า~ ในเมื่อเอ็กทีนก็กลายเป็นคลังฟิกไปแล้ว แม้จะลำบากหน่อยๆตอนเขียน เพราะ กันดั้ม ร้านเกมส์ที่เข้าประจำ มันบล็อกไม่ให้เปิดเพจ ระบบเขียนโปรแกรม...

เอาไว้ตัดสินใจว่า ระหว่าง พร่ำถึง การเป็นโอทากุของตัวเอง รึ ชีวิตอันแสนน่าเบื่อของตัวเอง ว่าจะอัพอันไหน แล้วจะมาต่อเป็นเอ็นทรี่ที่สองละกันน้า~

อ้อ แต่ตอนนี้อยากบอกว่า...

1 Litre Of Tear รึไอ้ที่เป็นภาษาไทยเค้าเรียกว่า... บันทึกน้ำตา 1 ลิตรน่ะ
เป็นละครที่ดีจังเลยน้า~ ปกติเวลาดูละครญี่ปุ่นจะเฉยๆ ไม่ได้อะไรมาก ที่ดูเพราะอยากดู เด็กตาจอนที่มาแสดง [จะว่าเป็นเด็กตาจอนก็ไม่เชิง ต้องบอกว่า มีเอี่ยวเกี่ยวกับ KAT-TUN, NEWS, T&T, ไม่ก็ W-INDS(ถ้าคุณๆทั้งหลายในวงนี้ได้แสดง แต่ท่าทางจะหมดหวัง- -")]

แต่ละครเรื่องนี้ ถ้าเฮเข้าใจไม่ผิด มันเอามาจากเรื่องจริงของเด็กผู้หญิง ที่ชื่อ คิโต้ อายะ
ที่ได้ป่วยเป็นโรคที่ชื่อว่า สไปโนซิลิเบล่า ดิเจเนอร์เรชั่น (Spinocerebellar Degeneration)

ดูรายละเอียดทั้งหลายได้จาก หน้าเว็บนี้ค่ะ>>http://cutieparade.exteen.com/
มีทั้งรายละเอียดละคร และ รายละเอียดเรื่องโรคนี้นะคะ เป็นบล็อกที่มีสาระจริงๆ

ที่เฮเกริ่นมาทั้งหมดนี่ มีจุดมุ่งหมายใหญ่อยู่สองหลักค่ะ หนึ่งนั้น ช่วยโปรโมทไปดูละครเรื่องนี้กันหน่อยค่ะ เรารักเจ เลยอยากเรียกกระแสเจกลับมาให้บูมก็เท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรมาก แต่ถ้าใครไม่สนก็ไม่ว่านะคะ เข้าใจค่ะ ว่าเวลามันชนกับช่วงละครหลังข่าวของทางช่องชั้นนำ อย่าง 3,7 และอาจมีช่องอื่นอีก
อ้อ เวลาฉายนะคะ คืนวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 รึอ่านเป็นภาษาเขียนก็คือ สองทุ่มครึ่ง ฉายแบบ นอนสต็อป ไร้โฆษณา เข้ามาคั่น เจ๋งจริง ไทยทีบีเอส!!

สองนั้นก็คือ... นิชิกิโด๊!!!! นายเล่นละครได้เก่งขนาดนี้เชียวเหรอ?? แกเล่นออกมาธรรมชาติดีนะ รึว่านั่นคือตัวแก หา??
ตอนแรกชั้นกความคิดเดียวกะแกนะ อาโซ(บทของนิชิกิโด เรียว) แต่พอมาเห็นอายะจัง ที่พยายาม และพ่อของอายะจังแล้ว ความคิดชั้นชักเปลี่ยน โทษนะ ไงๆ เด็กผู้หญิงก็ดีกว่าสำหรับชั้นจริงๆนั่นแหละ(...!?...)

ที่สำคัญ แกหล่อขนาดนี้เชียวเหรอ!! จริงนะ ฉันน่ะ ชอบนายตอนที่นายเป็นเด็ก ตอนที่ดูกากิบาระเท่านั้นแหละ พอโตมาฉันก็เฉยๆ ไม่ได้อะไรมาก แต่ตอนนี้ ฉันชักจะกรี๊ดนายเพิ่มมาในรายลิสต์บรรดาหนุ่มที่ถูกใจซะแล้วซิ ตัดสินใจแล้วล่ะ จะติดตามงานละครนายต่อไปนะ ส่วนงานเพลงฉันจะติดตามทางนิวส์ละนะ^^/

เกริ่นจนเกินจะเกริ่น งั้น เอ็นทรี่แรกขอบายละนะคะ อ้อ อย่าลืมดูน้า~(ยังไม่เลิก...555)

ไปจริงละค่ะ SEE YAH!!